یا محیی

اگر چه این مطلب را در پاسخ به درخواست وبلاگ نصیحت به مسئولین جامعه اسلامی مینویسم اما موضوع صرفه جویی همواره دغدغه من بوده ، هست و خواهد بود.

قطعاً یکی از معضلات اساسی دهه آینده در کشور ما مسئله آب خواهد بود. ورود کشور به بحث خودکفایی در محصولات کشاورزی به نحوی پرهزینه و همراه با فشار فزاینده به طبیعت و منابع محدود آبی صورت گرفته است به همین دلیل ما در بسیاری از نقاط کشور شاهد کاهش شدید منابع آب زیر زمینی هستیم به نحوی که بطور کلی امکان هیچگونه زراعت و کشتی در زمینهای این مناطق به صورت معمولی وجود ندارد و برای کشاورزی بایستی فشار شدیدی به منابع زیر زمینی وارد کرد. این علائم خبر از وضعیتی ویژه در کشور میدهد که متاسفانه چندان مورد توجه واقع نمیشود و من بیم آن دارم در آینده ای نزدیک حتی با سهمیه بندی هم نتوانیم مصرف آب کشور را مدیریت کنیم.

اگر قرار به موشکافی باشد میتوان یکی از علل عمده این مسئله را در برنامه های ویرانگری دانست که در دوران پهلوی اول و دوم در عرصه کشاورزی و منابع طبیعی ایران به اجرا در آمده است.

بهر حال آنچه امروز باید مورد توجه باشد اینکه بدون تغییر نگاهها به عوامل طبیعی همچون آب ، خاک ، جنگل و مرتع ، ما هیچگونه تحول مثبتی را در آینده کشورمان پیشرو نخواهیم داشت. کشورهای توسعه یافته غربی سالهاست با تکیه بر نظریه کشاورزی پایدار نگاهی اساسی را به عوامل فوق الذکر ترویج داده اند اما متاسفانه در کشور متاثر از الگوهای غلط اقتصادی و مدیریت ناصحیح بر منابع طبیعی رفته رفته زخم جهل ما بر پیکر طبیعت عمیق تر شده و بیم آن میرود که در نتیجه این بی توجهی ها بزودی ناچار گردیم کلیه برنامه های جاری کشور را با پسوند آب و جنگل عرضه کنیم.

من هم اکنون لازم میدانم اعلام خطر شدیدی را که توسط تعدادی از کارشناسان دلسوز در مورد کمبود منابع آب در استان فارس گوشزد میشود با اطلاع همه علاقه مندان به آینده مملکت اسلامی برسانم و تاکید کنم که برای اصلاح روند فعلی نیاز به عزمی ملی داریم که ان شاء الله بوجود خواهد آمد.