برخوردهاي چند پهلو و غير شفاف لاريجاني در چند روز اخير براي همه ناظران سياسي قابل توجه بود. موضع گيري ويژه او در برابر آشوبهاي خياباني بعد از انتخابات كه مصداق ضرب المثل يكي به نعل يكي به ميخ بود نشان داد لاريجاني بازيگري است كه از اين امتياز در برابر احمدي نژاد به آساني نخواهد گذشت. تفاوت ويژه علي لاريجاني و آدمهايي از قبيل او با احمدي نژاد در همين صحنه ها به خوبي قابل مشاهده است.

بازي با كارت داغ و خطرناك اغتشاش خياباني در مقابل احمدي نژاد ، بخصوص بعد از بيانات تاريخي رهبر معظم انقلاب ، نشان داد لاريجاني با كمربند محكم به سوي انتخابات آتي ميتازد.

در شرايطي كه رهبري در خطبه هاي نماز جمعه از تمام نخبگان جامعه و كساني كه مرجعيتي در بين عده اي از مردم دارند ، خواستند مراقب سخنان خود بوده و جامعه را به آرامش دعوت كنند ، لاريجاني با تصريح و تعريض به نهادهاي قانوني دقيقاً بر خلاف توصيه رهبري سعي نمود خود را در ميانه دعوا و حكمي عادل جا بزند.

بازيگري سياسي عنوان برازنده اين مقطع از حيات سياسي لاريجاني است اما اين بازيگري الزاماً منتهي به حصول نتيجه مطلوب نخواهد شد. قاعده بازي در ايران قاعده اي ويژه و يگانه است كه لاريجاني با وجود سابقه طولاني حضور در اين عرصه هنوز متوجه ظرافتهاي آن نشده است.

علي لاريجاني براي 4 سال آينده به رقبا و همراهانش مي انديشد. او ميداند كه جريان احمدي نژادي اگر به بالندگي برسد و خود را باور كند ديگر زير بار آدمهاي بازيگري چون او نخواهد رفت. لاريجاني با توجه به قرائن موجود نظر اول آقاي هاشمي را براي رياست قوه مجريه با خود دارد؛ اما مشكل آنجاست كه با وجود نمونه اصيلي از انقلابي گري مانند احمدي نژاد ، لاريجاني هيچ شانسي ندارد و همه همتش خرد كردن اين نمونه است تا همه به اين باور برسند كه امثال او تنها گروهي هستند كه هم ميتوانند علم انقلابي گري را بردارند و هم پدرسالاران را راضي نگه دارند امري كه هضمش براي مردم غير ممكن است مخصوصاً با زلزله اي كه انتخابات 22خرداد در جغرافياي سياسي ايران ايجاد كرد.